Жывая вада. Браслаўская…

Ёсць у Беларусі мясціны, дзе віруе багатае жыццё дзікай прыроды, куды едзеш амаль са стопрацэнтнай гарантыяй цікавых здымкаў.

У першую чаргу – гэта знакаміты Браслаўскі раён. Зразумела, што птушак і звяроў многа і ў іншых куточках нашай краіны, але Браслаўшчына з’яўляецца сапраўдным кландайкам. Ну, дзе яшчэ ў адлегласці чатырохсот метраў ад вёскі можна знайсці тры гарадкі барсукоў? Дзе сустрэць за раніцу пяць-сем ласёў – гэта звычайна, а ў мяне былі выпадкі, калі ўдавалася ўбачыць і двадцаць пяць. Акрамя ласёў, у аб’ектыў трапляе мноства казуль, жураўлёў, зайцы, лісіцы і гэтак далей.

Зразумела, што ў любым раёне трэба ведаць, па якіх дарогах ездзіць, каб убачыць сапраўдную дзікую прыроду, прачынацца вельмі рана, працаваць да самай цемры.

Пад час апошняй вандроўкі я планаваў паздымаць барсукоў, думаў паставіць каля нары засідку і чакаць, пакуль яны вылезуць. Але гэта вечарам, а на світанку паехаў па наваколлі.

Першая сустрэча з жураўлямі.

Напэўна, птушанятам не хацелася ісці ў мокрую траву, і я метраў сто ехаў за імі…

Наступным героем здымка аказаўся заяц, які таксама не вельмі хацеў сыходзіць з дарогі.

Я спыніўся, стаў чакаць, што будзе далей. Заяц супакоіўся, пачаў снедаць, а за ім на дарогу выйшла казуля…

Фотасесія працягвалася мінут пятнадцаць, здымаў, не выходзячы з машыны. А калі паехаў, то праз метраў трыста заўважыў на полі лася.

Вось тут ужо прыйшлося падкрадвацца.

Дзікія свінні сфатаграфаваны з вакна машыны.

Але самае цікавае пачалося, каля дабраўся да невялічкага возера сярод палёў і пералескаў. Яно вельмі мелкае, часам перасыхае, аднак зараз жыццё вакол яго буяла.

Белая чапля палявала на фоне жураўлёў.

Мінут праз пятнадцаць да жураўлёў далучыўся самец казулі.

Маці-качка знаёміла птушанят з суседзямі.

З дарогі здымаць такія сюжэты далекавата. Я вырашыў змяніць свае планы і пасля абеду паставіць засідку не каля нары барсукоў, а на беразе гэтага невялічкага возера.

Так і раблю.

Зразумела, што як толькі я падыходжу да берага возера – усе птушкі разлятаюцца. Патрэбны нейкі час, каб яны супакоіліся і пачалі вяртацца.

Чакаю герояў фотапалявання ў скрадку.

Першымі прылятаюць бакланы, двое сушаць пер’е на камянях, адзін спрабуе злавіць рыбку.

Рыбы ў гэтым возеры не павінна быць, бо да моцных дажджоў яно амаль поўнасцю перасохла. А вось жаб – мноства.

Не ведаю, што абмяркоўваюць качкі. Напэўна, тое, што дарэмна баклан тут рыбу шукае…

А ў мяне з’яўляюцца больш цікавыя героі: на беразе возера выскоквае заяц, потым выходзіць пара жураўлёў. Я іх здымаю, але найбольш цікавы сюжэт атрымліваецца, калі жураўлі набліжаюцца да зайца.

Калі адлегласць паміж імі застаецца менш метра, заяц ускоквае і ўздоўж берага бяжыць да мяне.

Спыняецца метрах у дзесяці ад палаткі, у аб’ектыў толькі адна галава ўлазіць.

І ў гэты момант жураўлі пачынаюць танчыць…

Дзіўна такое назіраць у сярэдзіне чэрвеня, але ж гэтая пара не мае дзетак. Чаму б не пагарэзнічаць?!

Я крыху шкадую, што здымаю не відэа, а фота, але галоўнае, што на беразе возера адбываецца цікавая падзея.

Здымкаў жураўлёў атрымалася многа.

Крыху пазней да вады падыходзіць самец казулі. Паводзіць сябе ён насцярожана. І праз некалькі хвілін я разумею – чаму. З’яўляецца мацнейшы сапернік і першы козлік бяжыць ад яго ўздоўж берага.

Мне гэта і патрэбна! Сучасная камера дазваляе зрабіць здымкаў восемдзесят, выбіраю адзін, каб паказаць сапраўдны каларыт гэтага месца: козлік ляціць над качкамі.

На другім беразе новы цікавы сюжэт – уздоўж вады ідзе барсук.

Вось гэта – сапраўдны браслаўскі цуд! Збіраўся сфатаграфаваць барсука – і ён сам прыйшоў да маёй засідкі.

Барсука атакуе кнігаўка. За імі назіраюць качкі…

А журавы займаюцца сваімі справамі.

Адганяюць маленькіх суседзяў, рэагуюць на адважных кнігавак.

Кнігавак зразумець можна. Жураўлі, як і буслы, – звычайныя драпежнікі. Нельга ім паказваць сваіх птушанят…

Белая чапля ходзіць уздоўж берага, палюе на жаб.

Вечарэе. Журавы адпачываюць, а чапля ўсё працуе…

Я сяджу ў засідцы да апошняга, пакідаю яе на беразе, каб прыехаць заўтра раніцай.

Працяг будзе.

Крыніца: planetabelarus.by